کارِ دلِ من از مِی و پیمانه گذشته در سالِ نو از خانه و کاشانه گذشته   من در پِیِ مستیِ لب و آن نفسِ یار کارم دگر از کار فتاد است و گذشته   حالا تو نکن قهر که من بر لبِ نازت محـــتاج شدم کارِ دل از توبه گذشته    

جوانی گذشت و بشد وقت من هم بها بدادم به اندازه عمرِ خود من ز وقتم چِها بشد حیف ،وقتم به نا اهلی و غصه ها و حاصل ازان دوریم از خدا خدایا چه سازم که جبران شود حاصلم بفرما ز فضلت ز رحمت دری عایدم امیدم نباشد بجز فضل بی انتهایت خدا نکن نا امید از در خانه ات این گدا